Journal of Visual Art Practice

این پژوهش با هدف شناسایی عوامل کلیدی مؤثر بر توسعه «هنر گلیچ» (Glitch Art) به عنوان یک جنبش نوظهور در هنر دیجیتال انجام شده است. با بهره‌گیری از رویکرد آمیخته (کیفی و کمی)، محققان ابتدا از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با هنرمندان متخصص، چهار محرک اصلی توسعه این هنر را استخراج کردند: ۱) پیشرفت فناوری‌های دیجیتال و ابزارهای خلاقانه، ۲) مشروعیت‌یافتن هنر گلیچ در نهادهای رسمی هنری، ۳) رشد اقتصاد دیجیتال و ظهور بازارهای نوین (مانند NFT)، و ۴) گسترش آموزش‌های مرتبط.

در مرحله کمی، اعتبار این مدل با تحلیل داده‌های ۱۴۰ هنرمند دیجیتال از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) تأیید شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که هنر گلیچ فراتر از یک سبک بصری، عرصه‌ای برای نقد فرهنگی، بازتعریف مفاهیم «خطا» و «زیبایی» و بستری برای مذاکره میان عاملیت انسانی و سلطه فناوری است. نتایج این تحقیق، بینش‌های کاربردی ارزشمندی برای سیاست‌گذاران فرهنگی و نهادهای آموزشی جهت حمایت از این جنبش ارائه می‌دهد.